Lauwe on Ice (2004)

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Jos Kruisbergen neemt u 22 jaar mee terug naar de ijsbaan in Lauwe!

De ijsbaan komt in 2026 terug in Beneden-Leeuwen!

Joost Huisman, zijn broer Michel, Ton van Kerkhof en Joey Reuser hebben de koppen bij elkaar gestoken. Dankzij de steun van sponsors is het hun gelukt om ook dit jaar weer een ijsbaan naar Beneden-Leeuwen te halen. Het belooft zeker een succes te worden!

Lauwe had in 2004 al de naam dat in Beneden-Leeuwen alles mogelijk was. Nu zijn de mannen er opnieuw in geslaagd om dit voor elkaar te krijgen, tot grote vreugde van de echte schaatsliefhebbers.

Door Ruud Stoeten

Het jaar 2004. Jammer dat het maar één keer in de drie jaar is. Sommigen uit Beneden-Leeuwen en omgeving kunnen er bijna niet op wachten. Goed dan ook dat Tweestromenland in Beeld en Geluid er is. Filmkunstenaar Jos Kruisbergen ving de sfeer van dat winterse gebeuren al in 2004 op: het geboortejaar van Lauwe on Ice. Dankzij de beelden op deze website kunt u dus elke dag genieten van dit stukje levende geschiedenis van Maas en Waal.

Zo is de jaren geleden door een foutje van een aannemer gesneuvelde Boom van Mina Kup nog in volle glorie te zien. Ooit was er onder die monumentale boom een rolschaatsbaan; later vervulde hij een prominente rol op het Dorpsplein, waar Lauwe on Ice traditioneel wordt gehouden.

De film laat overduidelijk zien hoe trots Beneden-Leeuwen op zijn ijsfeest is. Er wordt niet alleen geschaatst, maar vooral ook geflaneerd. Beginners krabbelen wat rond, gevorderden zwieren arm in arm kunstige rondjes en samen met nog wat andere bobo’s stuntelt burgemeester Thomas Steenkamp op een prikslee over het ijs.

De opening van die eerste aflevering van Lauwe on Ice viel samen met de intocht van Sint-Nicolaas. Uiteraard begeeft ook deze hoogbejaarde heilige zich samen met zijn (zwarte) Pietenleger op het Lauwse ijs. Evenals de mannen en vrouwen van de organiserende ondernemersvereniging Verrassend Leeuwen, die op dat moment haar 25-jarig bestaan viert. En natuurlijk de trotse pauwen van ijsclub De Wielewaal, die met een groot aantal vrijwilligers de ijsvloer hebben aangelegd.

Als het donker wordt, is het tijd voor show onder de rijkelijk met lampjes versierde Boom van Mina Kup. De ‘oudjes’ verliezen hun hart tijdens het nostalgische, maar vooral romantische prijsrijden op de schaats. Een vuurspuwer vertoont zijn kunsten en er wordt gedanst.

Koek en zopie? Uiteraard zijn die versnaperingen er. Maar ook een enorme taart, waarvan gul wordt uitgedeeld. Jawel, uiteraard een ijstaart…

De documentaire is te zien op www.joskruisbergen.nl

Wegwerkers: werken met gevaar voor eigen leven (2001)

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Wegwerkers: werken met gevaar voor eigen leven

Op dit moment staat het rijgedrag van automobilisten volop in de belangstelling. Maar hoe vaak staan we eigenlijk stil bij de mensen die dagelijks langs onze snelwegen aan het werk zijn? Wegwerkers zorgen ervoor dat we veilig over de weg kunnen rijden, terwijl het verkeer soms met hoge snelheid rakelings langs hen heen raast. Voor deze mensen kan één moment van onoplettendheid fatale gevolgen hebben.

Een reportage over levensgevaarlijk werk

In 2001, precies 25 jaar geleden, vroeg mijn werkgever bij RTL, Henny de Vos, mij of ik een nieuwsreportage wilde maken over de gevaarlijke omstandigheden waaronder wegwerkers dagelijks hun werk moeten doen. Natuurlijk ging ik op pad om dit onderwerp in beeld te brengen. Samen met Geert Megens maakte ik een reportage die duidelijk moest maken aan welke gevaren deze mensen iedere dag worden blootgesteld.

Ik kan eerlijk zeggen dat we blij waren toen we na het maken van de reportage weer veilig weg waren. Wat heb ik tijdens die opnamen een diep respect gekregen voor de wegwerkers. Terwijl zij hun werk uitvoeren, raast het verkeer op korte afstand voorbij. Een moment van onoplettendheid kan verschrikkelijke gevolgen hebben. Zoals een van de wegwerkers voor de camera vertelde: als er iets gebeurt, is de ramp niet te overzien.

Ook John Bennink van de verkeerspolitie kwam in de reportage aan het woord. Hij vertelde dat er bij wegwerkzaamheden jaarlijks 5.000 ongevallen gebeurden, waarbij 162 mensen zwaar gewond raakten en 13 mensen om het leven kwamen. Het zijn cijfers die duidelijk maken hoe gevaarlijk het werk langs de weg kan zijn.

De rivieren van Maas en Waal door de lens van Jos Kruisbergen (2026)

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

De rivieren van Maas en Waal door de lens van Jos Kruisbergen

Vanuit de lucht ontvouwt zich een adembenemend uitzicht over ons mooie Land van Maas en Waal. De machtige Maas en de brede Waal liggen zo dicht bij elkaar dat het lijkt alsof ze elkaar bijna kunnen omhelzen en kussen. Een bijzonder stukje Nederland, waar water, natuur en historie samenkomen in een landschap vol rust en schoonheid.

Het indrukwekkende Fort Andries ligt er schitterend bij, als een stille getuige van vervlogen tijden. Door de lage waterstand heeft de Waal zich ver teruggetrokken, waardoor de rivier haar oevers op een heel andere manier laat zien. Op de Waaldijk staat het oorlogsmonument er vredig bij, als herinnering aan een bewogen verleden.

Ook de stuw bij Lith vormt vanuit de lucht een prachtig schouwspel. Het stromende water, de lijnen van de rivier en het omliggende landschap lijken samen een schilderij te vormen. Langzaam trekken schepen over de Waal, terwijl koeien rustig grazen in de groene weilanden. Het zijn beelden die laten zien hoe bijzonder ons rivierenlandschap is.

Cineast Jos Kruisbergen neemt u mee op een ontdekkingsreis door dit betoverende gebied. Met zijn camera legt hij de landelijke rust, de weidse vergezichten en de stille pracht van onze rivieren vast.

„Dit is toch het mooie van ons rivierenlandschap”, laat Kruisbergen zien. De ruimte, het water, de grazende koeien en de schepen die hun weg vervolgen over de rivier. Hier lijkt de tijd soms even stil te staan.

Zo laat Maas en Waal zich van zijn mooiste kant zien: een oase van rust, waar de Maas en de Waal ieder hun eigen weg volgen, maar samen het hart vormen van ons prachtige rivierenland.

De film is te zien op www.joskruisbergen.nl

Maas en Waal een streek om van te dromen (2026)

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Maas en Waal een streek om van te dromen

De dorpen, de dijken en de rivieren vormen de trots van ons mooie Land van Maas en Waal. Een streek waar de natuur ieder seizoen opnieuw haar eigen verhaal vertelt en waar achter iedere dijk, langs iedere rivier en in ieder dorp wel iets bijzonders te ontdekken valt.

Regelmatig ontvangen we dankbare reacties van mensen die genieten van de beelden op de website van de Jos Kruisbergen Stichting. „Ons pa en ons mam hebben er weer echt van genoten”, horen we dan. Zulke reacties raken ons. Ook mensen die door ouderdom of ziekte niet meer zo gemakkelijk naar buiten kunnen, of tijdelijk in een ziekenhuis verblijven, kunnen dankzij onze films toch blijven genieten van het vertrouwde Land van Maas en Waal. De beelden brengen herinneringen terug aan de dorpen, de dijken en de natuur waar hun hart ligt. En juist dát maakt het zo mooi om dit werk te mogen doen.

Jos Kruisbergen vertelt: „Ik vind het altijd fijn om even achter de montagetafel vandaan te komen en met de camera en de drone op pad te gaan. We weten dat we daar heel veel mensen een plezier mee doen. Dat maakt het werk extra mooi. Je trekt eropuit, ontdekt steeds weer nieuwe beelden en weet dat mensen er thuis van kunnen genieten. En voor mensen die niet meer zo gemakkelijk de deur uit kunnen, is het een mooie manier om toch verbonden te blijven met hun vertrouwde omgeving.”

En zo is het iedere keer opnieuw genieten van deze bijzondere streek waarin we mogen wonen. De dorpen, de dijken, de kronkelende rivieren en het landschap dat nooit verveelt. Soms zit de schoonheid in iets heel kleins, iets wat je in de dagelijkse drukte bijna over het hoofd zou zien.

Tijdens een van onze tochten klinkt plotseling het geluid van een kerkklok. Het blijkt Mark van Dinteren te zijn, de beheerder van het kerkhof in Afferden, die speciaal voor ons de klok laat luiden. Een prachtig, herkenbaar geluid dat vroeger zo vanzelfsprekend was, maar tegenwoordig steeds minder vaak te horen is. Kerken sluiten hun deuren en met het verdwijnen van kerkelijke tradities verdwijnt ook een stukje van het vertrouwde dorpsleven.

Juist daarom zijn deze beelden zo waardevol. Ze bewaren niet alleen het landschap, maar ook de geluiden, de gewoonten en de herinneringen die bij onze dorpen horen. Het zijn kleine stukjes geschiedenis die we vastleggen voor de mensen van nu, maar zeker ook voor de generaties die na ons komen.

Want het Land van Maas en Waal is meer dan een streek op de kaart. Het is een landschap vol verhalen, herinneringen en herkenning. Een plek waar mensen zich thuis voelen en waar de stille pracht soms in de kleinste dingen schuilt.

Kijk en geniet van ons mooie Land van Maas en Waal.

De laatste kogel was voor jezelf (2007)

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

De laatste kogel was voor jezelf

Een telefoontje dat geschiedenis schreef

Het was in 2007, inmiddels 19 jaar geleden, toen bij Corrie Kruisbergen de telefoon ging. Aan de lijn was Van Oijen uit Appeltern, met een bijzondere vraag: of Jos eens kon komen praten. Wat daarna gebeurde, werd geschiedenis. Cineast Jos Kruisbergen besloot samen met zijn geluidsman Geert Megens een indrukwekkende documentaire te maken over de laatste Maas en Waalse Stoottroepers.

De Tweede Wereldoorlog eindigde 80 jaar geleden. In de hoop dat een derde ons bespaard blijft, legde Kruisbergen de verhalen van de laatste soldaten vast. Deze Stoottroepers, gehuld in burgerkleding, deelden hun ervaringen voor de camera. De eerste opnames dateren uit 2001 en de laatste werden in 2007 gemaakt. De documentaire bewaart hun levensverhalen voor huidige en toekomstige generaties.

De oorlog begint aan de Waal

Op 10 mei 1940 zag de jonge Hans Holst, woonachtig aan de Waal in Tiel, de eerste vliegtuigen uit het oosten naderen. De Duitse luchtmacht trok in formatie over de rivier, terwijl een post bij het Veerhuis in Wamel erin slaagde enkele toestellen neer te halen. De vliegtuigen stortten neer in de uiterwaarden. Voor Hans, toen nog een kind, was dit het begin van een oorlog die hij zijn leven lang zou herinneren.

Waalcrosser Frans de Vilder zwom de rivier over en roeide meerdere keren om mensen naar het veilige Maas en Waal te brengen. Hij riskeerde daarbij zijn leven. Duitse soldaten hielden de dijken van Tiel bezet en waren voortdurend op zoek naar verzetsstrijders en ontsnapte krijgsgevangenen.

Ooggetuigen van de gruwelen

Jaren later vertellen Hans en andere ooggetuigen hun verhaal aan de Maas en Waalse chroniqueur Jos Kruisbergen. In de documentaire delen ook Waalcrosser Frans de Vilder, Dirk Jan van Teeffelen uit Dodewaard en de Maas en Waalse Stoottroepers hun ervaringen.

Zij zagen hoe de Duitsers willekeurig dijkhuizen in brand staken en veertien onschuldige burgers uit Wamel zonder vorm van proces fusilleerden tegen de Tielse Waalmuur. De slachtoffers werden later gezamenlijk begraven op het Tielse kerkhof, waar hun namen nog steeds op een grote gedenksteen prijken. Elk jaar op 4 mei worden zij herdacht aan de Waalmuur.

Getuigenissen van de frontlinie

Op de Waalbanddijk vertellen De Eed Vink, Henk van den Boom, Frans Peters en Dirk Jan van Teeffelen hun oorlogsverhalen aan de kinderen van basisschool De Wijzer uit Beneden-Leeuwen. Maandenlang werkten Kruisbergen en Megens om deze geschiedenis vast te leggen. De aangrijpende getuigenissen vormen een belangrijk leermoment voor de toekomst.

De laatste kogel

De Stoottroepers stonden met hun geweren op posten aan de dijk, elk met slechts twee kogels. De laatste kogel was voor henzelf. Ze wisten dat gevangenneming door de Duitsers een zekere dood betekende. Velen sneuvelden in deze strijd.

Een blijvende herinnering

De kinderen van De Wijzer adopteren het oorlogsmonument bij de Stoottroeperskapel in Beneden-Leeuwen. Met militaire jeeps rijden ze van Dreumel over de Waalbanddijk naar Beneden-Leeuwen, om met eigen ogen te zien waar de posten van de Stoottroepers waren.

Een tastbare les in moed en geschiedenis. Een film en een monument met eeuwigheidswaarde.