Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Vlaggen wapperen, knieën kraken 

Er stonden net nog geen borden inrijden verboden. Na de gezamenlijke koffie waren de oude knarren van de St. Henricusstraat in Wamel al in touw om hun straat met carnavalsvlaggen te versieren. Initiatiefnemer was Joop Lamers. Albert van Zwolgen en Jos de Kleijn blijven het mooie dorp verrassen met steeds opnieuw mooie ideeën.  De hoogbejaarde Mieke de Bast stond even stil, keek rond naar al het gezwoeg en glimlachte bij het zien van de vlaggen die van de oude Gierpont werden opgehangen. “Dat mensen allemaal meedoen, daar word ik blij van,” zei ze, terwijl haar kleine hond nieuwsgierig tussen de paaltjes snuffelde. Daarna liep ze rustig verder, af en toe kijkend hoe de vlaggen vrolijk in de wind dansten boven de straat.

Camera op straat, auto’s stil 

Midden op straat stond cineast Jos Kruisbergen met camera en statief. Auto’s moesten stoppen, want het drietal kwam aanlopen met rollator, boren en vlaggen. Voor het eerst werd deze straat een echte carnavalsstraat.  Een automobilist die moest stoppen riep tegen de cineast:
“Je bent toch met pensioen?” “Ja,” zei Jos lachend, “maar het kabinet heeft de leeftijd omhoog gedaan.”

Boren, vlaggen en geen vergunningen 

De carnavalsvlaggen en Wamelse vlaggen, ook van de oude Gierpont, werden vakkundig opgehangen. Bij de Wamelse Kinderboerderij De Hommel vond de boor gretig zijn weg. Hier moest een vlag komen te hangen; het hoorde toch ook bij de buurt.  Naar vergunningen werd niet gekeken. Joop Lamers moest een vlaggenmast op gemeentegrond zetten en zei lachend:  “Ik heb hem een jaar geleden al aangevraagd, maar nog niks gehoord.”  “Ik heb burgemeester Vincent van Neerbos gesproken en die vond het goed,” aldus Joop. “Mooie promotie.” Lees verder →

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Kaartjes als warme broodjes bij De Oude Gierpont

Het begon al voordat de nacht goed en wel zijn intrede had gedaan. Gisterenavond om elf uur parkeerde de eerste caravan bij het VTC in Wamel. Nog geen uur later werd de partytent uitgeklapt. Stoelen verschenen, glazen werden ingeschonken en onder het genot van een stevige borrel namen de eerste liefhebbers plaats. Ze wachtten geduldig, vastberaden en vooral gezellig, op wat zou komen: de start van de kaartverkoop voor De Oude Gierpont.

“Het wordt met het jaar gekker,” glimlachte nestor Harrie Lamers, terwijl hij het tafereel gadesloeg. Ook René Veseveld van De Oude Gierpont keek verbaasd. “We hadden gisteravond nog vergadering. We komen naar buiten… en de eerste stoelen stonden er al.”

Appjes in de vroege ochtend

Cineast Jos Kruisbergen zat rond vijf uur ’s ochtends nog te monteren toen de eerste appjes binnenkwamen.
‘Jos, je bent gestopt, maar je moet toch even komen. Dit is zo uniek. Ze staan al bij de kerk.’

Harrie Lamers grapte: “Ik denk dat we de kerk maar open moeten doen om iedereen kwijt te kunnen.” Dit was niet zomaar kaartverkoop, dit voelde als geschiedenis in wording.

Wanneer je aankwam, zag je in het donker nauwelijks iets. Maar je hóórde het wel: muziek, gelach en het geroezemoes van mensen die elkaar verhalen vertelden. Pure gezelligheid, midden in de nacht.

Van heinde en verre

Van heinde en verre kwamen ze naar het Wamelse Veergat. Zelfs uit Veenendaal. “Het moet niet gekker worden,” werd er lachend gezegd, maar de ondertoon was er één van trots. Dit is carnaval zoals het bedoeld is.

Toen het ’s nachts stevig begon te regenen, bleef de rij onverstoorbaar staan. Paraplu’s gingen omhoog, koffie verscheen, broodjes en versnaperingen deden de ronde. De minuten tikten langzaam weg, maar de sfeer bleef warm. Rond zeven uur ’s ochtends reikte de rij al bijna tot aan de kerk.

Dreumel laat zich van zijn beste kant zien

Tentenbouwer Jeron van Putten keek zijn ogen uit. “Dit hebben we nog nooit meegemaakt. We moesten met de auto’s door de rijen publiek om onze tent op te bouwen. Maar het is wél erg gezellig.”

Niet iedereen bleef tot het loket open ging. Jack van Leur uit Dreumel was er even , maar besloot rond zeven uur weer naar huis te gaan. “Ik ga geen zes uur staan wachten op een kaartje. Ik vier carnaval wel in Dreumel.”

Toch liet Dreumel zich van zijn meest verdienstelijke kant zien. Verdienstelijk Dreumelnaar Ingrid van Dijk kwam in de vroege ochtend langs met versnaperingen. Haar vrienden zaten al vanaf vier uur in de rij, en zij zorgde ervoor dat niemand iets tekort kwam. Een klein gebaar, maar tekenend voor de saamhorigheid die hier heerste. Bezoekers kwamen uit Veenendaal, Alphen, Beneden-Leeuwen — werkelijk van overal.

Carnaval zoals het hoort

Of iedereen uiteindelijk een kaartje heeft kunnen bemachtigen, is nog even afwachten. Zeker is wel dat de passe-partouts vrijdagavond online al binnen enkele minuten waren uitverkocht. Niemand lijkt het carnaval in het Wamelse Veergat te willen missen.

Cineast Jos Kruisbergen vatte het treffend samen:
“Wereldleiders zouden hier vier dagen in deze feestvreugde moeten rondlopen. Dan denken ze vanzelf: waar zijn wij eigenlijk mee bezig?”

Alles wijst erop dat het Veergat binnenkort weer verandert in die vertrouwde, kolkende mensenmassa.
Zoals vanouds. Zoals het hoort.

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Prins Mark en het Hart van Wamel

Opnieuw levert de Maas en Waalse cineast Jos Kruisbergen een prachtige documentaire af, ditmaal over zijn dorpsgenoot Prins Mark. De nieuwste film, die volledig was uitverkocht in Druten, kwam op een enorm scherm tot leven met indrukwekkende beelden en meeslepende muziek. Ademloos volgde het publiek het verhaal. Nadat de laatste noten waren weggestorven, was iedereen het erover eens: opnieuw is er een unieke film over ’t Wamelse Veergat gemaakt. Nu gaat de documentaire in premier op de site van de Jos Kruisbergen stichting

Kruisbergen volgde Prins Mark al vanaf jonge leeftijd. Vanuit de basisschool trokken de kinderen destijds gezamenlijk naar het VTC om daar carnaval te vieren. In de film vertelt Mark dat hij zich deze periode zelf niet meer kan herinneren. Mark is geboren en getogen in Wamel en zal het dorp naar eigen zeggen nooit verlaten.

De documentaire biedt een indrukwekkend kijkje, zowel voor als achter de schermen, in alles wat komt kijken bij carnaval in Wamel. Niet alleen Wamelnaren, maar ook bezoekers van ver buiten het dorp tonen zich zichtbaar trots op de oude Gierpont. Met soms poëtische beelden en zorgvuldig gekozen muziek trekken de carnavalsdagen voorbij. Daarbij wordt ook teruggegrepen op het rijke archief van Kruisbergen.

De kracht van zijn films zit in het oog voor detail en het ontbreken van een voice-over. Beelden worden niet aan elkaar gepraat, maar vertellen het verhaal zelf. Een film maken zonder commentaarstem is een van de moeilijkste vormen van vertellen, maar juist de mensen in beeld dragen hier het verhaal. Het is bijna niet onder woorden te brengen wat deze documentaire de kijker allemaal laat zien.

Opnieuw is een stukje geschiedenis vastgelegd — niet alleen in verhalen, maar nu ook op film. Burgemeester Vincent van Neerbos verwoordt het treffend: “Wamel is met carnaval het episch centrum van Nederland.” En dat begint al op jonge leeftijd.

Tot slot stelt Kruisbergen dat wereldleiders, in plaats van met elkaar ruzie te maken, één dag zouden moeten opgaan in dit feestgedruis van liefde, vrolijkheid, verbroedering en saamhorigheid. Dan zouden zij zich afvragen: waar zijn wij in godsnaam mee bezig?

De documentaire Prins Mark en het Hart van Wamel is te bekijken via de website van de Jos Kruisbergen Stichting.

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Zomerfair rond Kasteel Hernen

De zon stond hoog aan de hemel boven het schilderachtige dorpje Hernen. Het oude kasteel, met zijn statige torens en groene grachten, vormde dit weekend het perfecte decor voor deze brocante zomerfair.

De Maas en Waalse cineast Jos Kruisbergen was aanwezig om alles met zijn vertrouwde oog voor detail vast te leggen. “Duizenden mensen zijn hier geweest,” vertelde een trotse Vroukje Bogaard, die namens de organisatie zichtbaar genoot van de drukte en de vrolijke sfeer.

Voor velen voelde de markt als een klein uitstapje naar Frankrijk. Nely Looman glimlachte breed: “Het is net alsof je door een Frans dorpje loopt, ik voel me hier helemaal thuis.” Ook Yvonne Muton had haar dag: ze wist voor haar zus een bijzonder beeldje op de kop te tikken, en ze onderhandelde er met een twinkeling in haar ogen nog een mooi prijsje bij.

De fair bood voor ieder wat wils. Inja Schoofs, een ambachtelijke stoelenmaker, gaf demonstraties en vertelde openhartig over haar werk. “Ik heb jarenlang in de zorg gewerkt,” zei ze, “maar door alle bureaucratie ben ik daarmee gestopt. In dit ambacht heb ik mijn echte passie gevonden.” Bezoekers luisterden geboeid terwijl haar handen vakkundig weefden.

Toch waren er ook kleine ergernissen. Langs de paden naar het kasteel moesten bezoekers goed uitkijken voor hondenpoep – een punt van frustratie dat menige Nederlander bekend in de oren klonk. Maar al met al overheerste de charme van het evenement.

Kleurrijke kramen vol oude schatten en het indrukwekkende kasteel als decor, werd het pittoreske Hernen die dag opnieuw het bruisende middelpunt van brocante. Alleen een vleugje Franse muziek ontbrak nog om de illusie compleet te maken.

Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.

Wamel, als een schilderij van Anton Pieck

Een betoverend winterlandschap
De tijd lijkt even stil te staan in het pittoreske dorpje Wamel. Bedekt met een witte lappendeken van sneeuw, heeft het dorp een sprookjesachtige uitstraling. Overal is er bedrijvigheid, maar het meest opvallend zijn de kinderen die met hun sleetjes van de robuuste dijk afkomen suizen. De grote sneeuwvlokken bedekken het dorp en creëren een wintertafereel dat je zou verwachten in de schilderijen van Anton Pieck.

Jos Kruisbergen legt de magie vast
Jos Kruisbergen, de geboren cineast, heeft zijn camera gepakt om de magische sfeer van het dorp vast te leggen. Altijd druk in de weer, maar volgens de inwoners geldt voor hem: “Jos stopt nooit, hij sterft in zijn harnas.” Jos glimlacht en voegt toe: “Mijn vriend Jan van Deinsen, de oud-Feyenoorder, zegt altijd: ‘Je bepaalt zelf je agenda.'”

Passie voor film en de lokale gemeenschap
“Het zou toch te gek voor woorden zijn,” zegt Jos, “wat ik als vrijwilliger niet mag doen, terwijl ik het zo graag doe.” Het enthousiasme van Jos is aanstekelijk. Kinderen komen naar hem toe en vragen of hij hen even op de camera vastlegt. En zoals het vaak gaat: het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Jos kan het niet laten om ze te filmen, terwijl hij door de sneeuwvlokken heen dartelt met zijn camera en statief.

Dankbaarheid voor de positieve reacties
“Via deze weg wil ik iedereen bedanken voor de mooie reacties die ik heb ontvangen,” zegt Jos. “Het was hartverwarmend en ontroerend.” Hij vertelt verder: “Als je dan een berichtje krijgt van iemand die zegt: ‘Mijn moeder is dementerend, maar als ze mijn naam hoort, begint ze te lachen en zegt: ‘Die ken ik wel,’ en nog meer als haar dochter een filmpje van mij laat zien. Daar zijn toch geen woorden voor.”

Film als verbinding voor zorginstellingen
“Ik ga deze week de sneeuw in,” zegt Jos enthousiast. “Het is fantastisch om alles vast te leggen.” Zijn films brengen het winterse landschap van Wamel tot leven, vooral voor degenen die zelf niet naar buiten kunnen. “Ik weet dat ik hier veel mensen een plezier mee doe, vooral de mensen die niet naar buiten kunnen. We nemen ze even mee in mijn geboortedorp, dat bedekt is met een dikke, witte sneeuwlaag. De verzorgingstehuizen en Alzheimer-cafés zullen deze film weer graag zien. Als je weet dat die mensen genieten, dan is dat toch prachtig?”

Wamel in winterse pracht
Anneke van Hees, een inwoner van Wamel, vindt het allemaal prachtig: “Dit is toch mooier dan de Efteling!” Albert van Zwolgen, druk bezig met sneeuwscheppen, voegt eraan toe: “Dit is toch prachtig! Alle zegen komt van boven.” Ook Joop Lamers staat iedere dag klaar met zijn sneeuwschep om de stoepen voor de ouderen schoon te houden. Boas Janssen, die volop geniet van de sneeuw, roept: “Dit is veel leuker dan school!” terwijl hij zich in de sneeuw rolt.

Jos Kruisbergen filmt in de sneeuw
Jos Kruisbergen is ondertussen druk in de weer met zijn camera en statief, als een dartelend hert die van de dijk op en neer rent om de mooiste plaatjes te maken. Tussen de sneeuwvlokken door laat hij zijn drone omhoog stijgen, zodat de kijker kan genieten van het wonderlijke winterlandschap. De rivier de Waal ligt er rustig bij, net als het scheepvaartverkeer.

Een hartverwarmend wintermoment
In een wasmand, helemaal ingepakt in warme kleren, zitten twee baby’s te genieten van de sneeuw. Hoe ze het verzonnen hebben om zo te sleeën? Niemand weet het, maar het is een aandoenlijk gezicht dat de betovering van de winter verder versterkt.

Gelukkig nieuwjaar van Wamel
Roos van Leur en Liv Brands, twee jonge bewoners van Wamel, wensen iedereen een gelukkig en gezond nieuwjaar toe vanuit hun dorp. “Kijk en geniet,” zeggen ze. “Het filmpje staat op de website van de Jos Kruisbergen Stichting.”

Wamel: een schilderij in beweging
Zo, te midden van de sneeuwvlokken en de bedrijvigheid in het dorp, blijft Wamel voor altijd een schilderij, vastgelegd in de beelden van Jos Kruisbergen.