Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.
Jongeren koken voor ouderen – een verhaal om te bewaren
Wie kent hem niet: de Maas- en Waalse cineast Jos Kruisbergen. Al decennialang legt hij de mooiste verhalen vast. Bekend van documentaires voor onder andere NOS, NPS en RTL, maar bovenal de man die zich al ruim 31 jaar vrijwillig inzet voor de Stichting Tweestromenland in Beeld en Geluid.
Met zijn camera vangt hij de ziel van de streek: kleine momenten, grootse verhalen en bijzondere ontmoetingen. Zoals het hartverwarmende project “Jongeren koken voor ouderen”. Jongeren van basisschool De Laak in Wamel gingen de keuken in, om samen met de bewoners van Huize St. Henricus – inmiddels verdwenen – een onvergetelijke dag te beleven. Een ontmoeting tussen generaties, vol plezier, warmte en verhalen.
Kruisbergen zegt het zelf treffend: “Wij geven het heden een toekomst door het vast te leggen voor nu en latere generaties.” En dat is precies de kracht van deze films. Ze bewaren herinneringen die anders verloren zouden gaan. Maar… filmen kost geld. Daarom doet de stichting een beroep op u. Uw stem is van grote waarde!
Vanaf 1 september kunt u stemmen via Rabo ClubSupport en zo bijdragen aan het behoud van dit waardevolle erfgoed.
Stem op Stichting Tweestromenland in Beeld en Geluid – zodat deze verhalen niet vergeten worden, maar blijven bestaan voor nu én voor later.
Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.
Zomerfair rond Kasteel Hernen
De zon stond hoog aan de hemel boven het schilderachtige dorpje Hernen. Het oude kasteel, met zijn statige torens en groene grachten, vormde dit weekend het perfecte decor voor deze brocante zomerfair.
De Maas en Waalse cineast Jos Kruisbergen was aanwezig om alles met zijn vertrouwde oog voor detail vast te leggen. “Duizenden mensen zijn hier geweest,” vertelde een trotse Vroukje Bogaard, die namens de organisatie zichtbaar genoot van de drukte en de vrolijke sfeer.
Voor velen voelde de markt als een klein uitstapje naar Frankrijk. Nely Looman glimlachte breed: “Het is net alsof je door een Frans dorpje loopt, ik voel me hier helemaal thuis.” Ook Yvonne Muton had haar dag: ze wist voor haar zus een bijzonder beeldje op de kop te tikken, en ze onderhandelde er met een twinkeling in haar ogen nog een mooi prijsje bij.
De fair bood voor ieder wat wils. Inja Schoofs, een ambachtelijke stoelenmaker, gaf demonstraties en vertelde openhartig over haar werk. “Ik heb jarenlang in de zorg gewerkt,” zei ze, “maar door alle bureaucratie ben ik daarmee gestopt. In dit ambacht heb ik mijn echte passie gevonden.” Bezoekers luisterden geboeid terwijl haar handen vakkundig weefden.
Toch waren er ook kleine ergernissen. Langs de paden naar het kasteel moesten bezoekers goed uitkijken voor hondenpoep – een punt van frustratie dat menige Nederlander bekend in de oren klonk. Maar al met al overheerste de charme van het evenement.
Kleurrijke kramen vol oude schatten en het indrukwekkende kasteel als decor, werd het pittoreske Hernen die dag opnieuw het bruisende middelpunt van brocante. Alleen een vleugje Franse muziek ontbrak nog om de illusie compleet te maken.
Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.
Wandelend Feest in Beuningen: Regen kon de sfeer niet breken
Pluvius had zijn zinnen gezet op de Nijmeegse Vierdaagse, en trakteerde de wandelaars op bakken regen. Maar wie dacht dat het de pret zou drukken, kende Beuningen nog niet. Want ondanks de natte start was het daar opnieuw een feest van herkenning, verbondenheid en hartelijkheid.
Al in de vroege uurtjes stond de Maas en Waalse cineast Jos Kruisbergen paraat op de Niftrikse dijk, klaar om de wandelaars met zijn camera vast te leggen. Een luid toeterende trein op de Ravensteinse spoorbrug liet weten dat ook daar de lopers werden toegejuicht. In Wijchen vlogen de warme knuffels over en weer, als oppepper voor de lange tocht.
En toen… brak bijna letterlijk de hemel open. Het leek wel een wolkbreuk. Maar wie dacht dat dit de sfeer zou temperen, kwam bedrogen uit. In het feestelijke Beuningen werden de wandelaars met open armen onthaald. Talloze vrijwilligers deelden fruit, snoep, komkommers, tomaten en meer uit — alles om de lopers dat laatste zetje richting Nijmegen te geven.
Ondanks het kletsnatte weer was Beuningen een warm bad. De duizenden bezoekers vormden een enthousiaste mensenzee die elke wandelaar een laatste steun in de rug gaf. De DJ zweepte het publiek én de lopers op, en tilde iedereen naar hogere sferen.
Als het aan Beuningen ligt, is de Vierdaagse volgend jaar opnieuw een daverend succes — en wie weet, dan eindelijk onder een stralende zon.
Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.
“Das Oude Gierpont, Das Oeteldonk!” – Klassiek met een knipoog!
Door Jos Kruisbergen
Het was een geweldige verbroederingssfeer in de residentie van de oude Gierpont in ‘t Veergat in Wamel. De lucht was gevuld met vrolijkheid en enthousiasme. Afgelopen zaterdag vond er een bijzonder evenement plaats: de jaarlijkse stunt die, naar mijn mening, al honderd jaar wordt gehouden. Dit jaar werd er een historische tegel gelegd, die later in de vernieuwde Dorpsstraat van Wamel een prominente plaats zal krijgen, samen met andere historische tegels.
Een Historisch Moment
Om 11 over 11 begon het spektakel. De burgemeester, Vincent van Neerbos, verrichte de eerste handelingen om de tegels te plaatsen, zodat Prins Mark d’n Urste de tegel daadwerkelijk kon leggen. Dit vond plaats in een bomvolle residentie, waar iedereen zich verzameld had om dit moment te beleven. De burgemeester was zoals altijd nauw betrokken bij de festiviteiten. Ondanks dat hij in Boven Leeuwen woont, had hij ooit de wens om in Wamel te komen wonen, maar zeven en een half jaar geleden was er simpelweg geen woning beschikbaar. “Wie wil hier nou niet wonen, in dit prachtige dorp dat bruist van de activiteiten?”, denk wij als Wamelnaren dan . En ik kan niet anders dan beamen: het is precies de reden waarom we zo van dit dorp houden.
Trots op Wamel
Mijn vrouw Corrie en ik voelen ons vereerd om deel uit te maken van deze fantastische gemeenschap. Het is iets bijzonders om in een dorp te wonen waar traditie en gemeenschap hand in hand gaan. We maken zelfs een portret van Prins Mark d’n Urste, een rasechte Wamelnaar die het dorp nooit zal verlaten. We filmden hem zelfs al op de lagere school, en zijn betrokkenheid bij alles wat met carnaval te maken heeft, is indrukwekkend.
Tijdens de documentaire die we over Prins Mark maken, hadden we ook een interview met de burgemeester. Toen ik hem op de slotvraag vroeg of hij nog iets wilde toevoegen, begon hij ineens over mijn Oeteldonkse das en vroeg zich af waarom ik geen Gierpont-das droeg. (Bekijk het filmpje voor het volledige gesprek!)
Een Hint voor Volgend Jaar
Misschien een subtiele hint van de burgemeester dat hij volgend jaar zelf ook een das krijgt van de geweldige Oude Gierpont. Alle andere carnavalsverenigingen hadden hem al voorzien van een das, behalve de Oude Gierpont. Zou het dan eindelijk tijd zijn voor de burgemeester om zijn eigen Gierpont-das te ontvangen? Het is een gedachte die in de lucht hangt, en misschien zal het volgend jaar wel werkelijkheid worden. Beste vrienden van de oude Gierpont, ik wil jullie bedanken voor de spontane medewerking die ik altijd van jullie krijg om er weer iets leuks van te maken. En oja, die das hoef ik niet, maar ik vind het heel leuk dat jullie me elke keer opnieuw erop wijzen. Tradities moeten we in stand houden in ons mooie dorp !
De Documentaire en het Half-Vastenbal
De trailer van de documentaire over Prins Mark d’n Urste komt binnenkort uit, en met het Half-Vastenbal hopen we de film helemaal af te hebben. Het wordt een eerbetoon aan een van de meest geliefde en onvergetelijke figuren van ons dorp, die het carnaval al jarenlang in zijn hart draagt.
Alaaf!
In de tussentijd wens ik iedereen nog veel carnavalsplezier in de komende twee dagen. Geniet van de feestvreugde, de gezelligheid, en de tradities die Wamel zo speciaal maken. Alaaf, iedereen!
Alle films op deze website zijn auteursrechtelijk beschermd en mogen niet worden gekopieerd. Het plaatsen van een link naar onze website is wel toegestaan.
“Een ode aan de Kerk: Pijler van Tijd en Toewijding”
Bij het zien van de indrukwekkende documentaire over de sluiting van de kerk in Wamel kun je maar tot één conclusie komen: deze kerk moet teruggegeven worden aan haar parochianen. Het verhaal van de kerk wordt op indringende wijze verteld door chroniqueur Jos Kruisbergen, die alle facetten van het rijke verleden van het godshuis belicht. Van de eerste bouw, die teruggaat tot 893, tot het hedendaagse afscheid van de kerk, de documentaire is een ode aan een gemeenschap die de kerk als kloppend hart kende.
Een rijke geschiedenis
Volgens de film ligt er mogelijk nog een priester begraven in de kerk. Het illustreert de diepe band tussen Wamel en zijn kerk door de eeuwen heen. Kruisbergen, zelf een weggeschopte misdienaar, heeft met zijn film een prachtig tijdsbeeld gecreëerd, niet alleen voor de huidige, maar ook voor toekomstige generaties.
“Ik heb dingen in het verleden van de kerk gefilmd waarvan ik destijds niet wist wat ik ermee moest,” zegt Kruisbergen. “Maar nu past het perfect in het filmverhaal van de kerk.”
Kruisbergen vertelt ook over de invloed van zijn moeder, die 107 jaar oud werd en een trouwe kerkganger was. “Als iedereen zo was als mijn moeder, dan zouden er kerken bijgebouwd worden in plaats van verkocht,” merkt hij op. Zijn moeder vond dat alles wat er met de kerk te maken had, vastgelegd moest worden. Die toewijding resulteerde in een goudschat aan beelden die nu het fundament vormen van de documentaire.
Het afscheid
De documentaire bereikt een emotioneel hoogtepunt wanneer Harmonie Koningin Wilhelmina haar laatste prachtige tonen door de gewelven van de kerk laat klinken. Het applaus dat volgt, is oorverdovend, en er worden tranen weggepinkt. Het is het definitieve afscheid van een tijdperk: de kerk van Wamel wordt uitgezwaaid.
Maar zoals acoliet Riet van Rossum in de documentaire opmerkt, is het verlies van de kerk ook het gevolg van een afnemende betrokkenheid van de gemeenschap. Oud-koorzanger Antoon Jansen herinnert zich een andere tijd: “Met Kerstmis hadden we drie missen in de nachtmis . Ik werkte bij Zondags Meubelfabrieken en kreeg speciaal vrij voor rouw- en trouwdiensten.”
De kerk kende ooit een bloeiend verenigingsleven, met meerdere koren en initiatieven zoals de kerststal die pastoor Kurstjens samen met Frans van Oijen organiseerde. Kurstjens smokkelde zelfs illegaal een kerststal vanuit Duitsland om de gemeenschap te verrijken.
Het centrale punt van de gemeenschap
Vroeger stond de kerk centraal in het leven van het dorp. Toch waren niet alle herinneringen positief. Pastoor Kurstjens, inmiddels overleden, beschrijft in de documentaire hoe Wamel ooit het hoogste aantal jongeren had dat verongelukte. “Ze kenden totaal geen verkeersregels,” vertelt hij. Bij een tragisch ongeval werd de pastoor vaak ’s nachts door de politie uit bed gehaald om het slechte nieuws aan de familie over te brengen.
Deze rol van de pastoor en de kerk als steunpilaar in de gemeenschap maakt het des te begrijpelijker dat het dorp nu zijn kerk wil bewaren voor de toekomst. De kerk kan immers maar één keer verkocht worden, en dat is een beslissing die onomkeerbaar is.
Verhalen van veerkracht
De documentaire zit vol met verhalen die de veerkracht en warmte van de gemeenschap illustreren. Zo vertelt Chris Kalkers over een episode tijdens de oorlog, toen hij vier vliegeniers in de toren van de kerk wilde onderbrengen. De pastoor antwoordde eenvoudig: “Chris, de kerk is van iedereen. Doe ermee wat je wil.”
Ook beelden van de restauratie van de kerk, de Allerzielen-processie, concerten en carnavalsvieringen met de hofkapel en carnavalsvereniging De Oude Gierpont komen voorbij. Zelfs dramatische gebeurtenissen, zoals de brand in de pastorie, worden belicht.
Kruisbergen heeft een indrukwekkend tijdsbeeld neergezet, een verhaal van mensen en hun band met het geloof. “Mijn moeder, vader en vele Wamelnaren kijken trots vanuit de hemel neer,” zegt hij.
Het einde van een tijdperk
De sluiting van de kerk is volgens velen te wijten aan een gebrek aan bezoekers. Toch doet het pijn, want eerdere generaties hebben hard gewerkt om de kerk te realiseren. Pastoor Schiks, die ijverde voor de bouw van een nieuwe kerk, zou mogelijk nog in deze kerk begraven zijn.
De documentaire leidt de kijker met korte impressies door de rijke geschiedenis van de kerk, waarbij telkens duidelijk wordt dat de kerk onlosmakelijk verbonden is met de gemeenschap van Wamel. Het is een filmisch tijdsbeeld waar andere parochies jaloers op zouden zijn.
De roep om behoud
Bij het zien van deze beelden kun je maar tot één conclusie komen: de kerk hoort bij de Wamelse gemeenschap. De documentaire is een krachtige oproep om het godshuis te bewaren voor toekomstige generaties. Want hoewel de klokken van de kerk stilzwijgen, blijft de herinnering luid en duidelijk klinken in de harten van de mensen van Wamel. Tot in lengte van jaren.
Of de documentaire ooit een breder publiek zal bereiken, blijft onzeker. Toch worstelt hij met de vraag of de documentaire breed gedeeld moet worden. Het halve dorp komt voorbij, met beelden van wat er niet meer is. Ík heb enkele mensen de documentaire laten zien, maar sommigen vonden het te aangrijpend en heftig’, aldus Kruisbergen. Voorlopig krijgt de film dan ook een plek in het archief van Tweestromenland in Beeld en Geluid , volgens de Wamelse cineast de beste locatie. ‘We maken dit voor toekomstige generaties , die straks die straks niet eens meer weten wat een kerk was.’
